ฉัน......ควรทำอย่างไร....?

เมื่อวันนี้มาถึง.....ฉันไม่เห็นจะรู้สึกดีใจอย่างที่เคยคิดไว้เลยสักนิด มันกับทำให้ฉันรู้สึกเหงาเสียมากกว่า การจากลา..การเงียบหาย..การไม่ได้รับรู้ข่าวสาร ความเคลื่อนไหว ไม่กลับไม่ช่วยให้จิตใจคนเรา ร่มเย็นสบายขึ้น หากแต่มันทำให้รู้สึกห่อเหี่ยวอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหนื่อยล้าและเริ่มรู้สึกดีขึ้นเมื่อนึกถึงวันเก่าๆ วันที่เราเคยแคร์กันและกัน วันที่เราต่างห่วงใยกันและกัน วันที่ฉันเอาแต่ใจไม่รู้จักโต แต่มีคนหนึ่งคอยอยู่ข้างๆฉันเสมอ คนที่ทำให้ฉันโตเป็นผู้ใหญ่ได้ในวัน ฉันควรขอบคุณเขาสินะ เรายังจำวันลอยกระทงปีแรกที่เราคบกันได้เป็นอย่างดี วันนั้นฉันยังเด็กมาก เด็กจริงๆ เหมือนที่เธอบอก แต่ตอนนี้ฉันโตแล้วนะ...อิอิ แต่โตมาฉันกลับต้องเหลือตัวคนเดียวและอย่างกับความเหงา ไม่มีคนมาแชร์ความสุบของฉันเมื่อก่อนแล้ว เมื่อฉันดีใจก็ต้องดีใจคนเดียว ยามเศร้าก็ต้องเศร้าอยู่คนเดียว มองไปข้างๆก็ไม่มีเธออีกแล้วสินะ มันถึงตอนที่เธอไม่อยู่จริงๆ แล้ว ฉันเคยฝันถึงวันนี้ วันที่ไม่มีเธอ...แต่ทำไมความรู้สึกของฉันถึงไม่เป็นไปอย่างที่คิดนะ....