Eight year ago....

และ...แล้วก็ครบ 8 ปี กับชีวิตที่ผิดพลาด....แต่เราเองก็ไม่เหลือความเสียใจแล้วละ ตอนนี้มันไม่รู้สึกเจ็บหรือจุกหน้าอกอีกต่อไปแล้ว มันกลับแหลือแค่ความว่างเปล่า และก็อดสงสารเจ้าตัวน้อยไม่ได้..เขาคงคิดถึงพ่อเขาสินะ. ใจจริงเราเองก็อยากหาใครมาทดแทนให้เขา..แต่ความกลัวมันยังล้นท่วมความกล้าอยู่ขนาดพ่อแท้ๆยังไม่สามารถให้ทุกสิ่งอย่างกับลูกในใส้ได้..แล้วผู้ชายพนอื่นละ..หรือว่าเขาไม่ควรไปเทียบกับคนอื่น..เพราะมาตรฐานของผู้ชายทั่วไปจะต่ำถึงเพียงนี้หรือ..?

วันนี้เราได้ส่งรูปเด็กน้อยไปให้เขาด้วย ใจจริงก็ไม่อยากส่งหรอกเพราะกะจะตัดขาดพ่อลูกกันอยู่แล้ว แต่อารมณ์ชั่ววูบกลับไม่เข้าใจสมอง นี่แหละน่ะมันเป็นเรื่องยากจริงๆ การแยกทางกันแบบมีพันธะนี้มันไม่ไท่เรื่องง่ายเลย อยากรู้จักถ้าแยกทางอย่างโดดเดี่ยวนี่มันจะง่ายกว่าไหมนะ หรือถ้าเขาไม่อยู่แล้วมันจะง่ายกว่าไหม คำถามต่างๆมันช่างหลั่งไหลมาตามๆกันมากมาย แต่ตอนนี้เราก็ยังดีใจที่เรามีเจ้าตัวน้อยๆอยู่ข้างๆเรา ถึงมันจะเป็นห่วงอันใหญ่โตที่พันคอเราไว้ก็เถอะ

และแล้ว...เจ้าเด็กน้อยก็บอกให้โทรฯหาพ่อของเขาซะง้าน....ต้องวันนี้ด้วยจหรอ..ชีวิตจะตัดเขาออกจากกันได้ยังไงละทีนี้...เฮ้ย...ชีวิตจงเจริญ